περί ντουρντουβακίων το ανάγνωσμα...

Ελλην Φορολογούμενος         …Ντουρντουβάκια… έτσι λέγονταν οι εκατοντάδες Έλληνες που χάθηκαν στα αζήτητα της Ιστορίας. Επιστρατεύτηκαν και ακολούθησαν, καταναγκαστικά, τα τάγματα εργασίας του βουλγαρικού στρατού κατοχής. Κρατήθηκαν παράνομα ως όμηροι και, κάποιοι, πέθαναν....

σε Βουλγαρικό έδαφος. Ήταν αγνά παιδιά της Θράκης και της Μακεδονίας και εργάστηκαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στη διάνοιξη δρόμων και σιδηροδρομικών γραμμών στο εσωτερικό της Βουλγαρίας. Όσοι γύρισαν δεν τιμήθηκαν ως ήρωες από την επίσημη εθνική ιστοριογραφία. Σήμερα, το όνομα τους, ντουρντουβάκια, έμεινε για να δηλώνει τον “αφελή” και τον “ευήθη” στις περιοχές της Θράκης και της Αν. Μακεδονίας. Εκεί, δηλαδή, που περίμεναν το στεφάνι της Δόξας βρήκαν την ειρωνεία των απογόνων…

“Ντουρντουβάκια: Έλληνες σε Βουλγαρικά Τάγματα Εργασίας” της Σοφίας Αυγέρη

Αν και αι γνώμαι εδώ τριίστανται (κατά το διίστανται) γιατί,  ναι μεν έτσι λέει η εμπεριστατωμένη μελέτη της κυρίας Αυγέρη  (but who cares.) , η Ρεπούση επιμένει κάθετα , ότι ντουρντουβάκια ήτο Έλληνες σκιέρ εκδρομείς εις το Μπάνσκο (γνωστό χειμερινό θέρετρο της Βουλγαρίας) , που βρήκαν τραγικό θάνατο εις μια κατάβαση  ( αφού έσπασαν τα μπατόν τους) . Ενώ ο Σκάις (λέγε με Βερέμης-Τατσόπουλος) ντουρντουβάκια θεωρεί τους Έλληνες που πήγαν στο Σαντάνσκι για ψώνια και τους πούλησαν κινεζιές οι τοπικοί Βούλγαροι εμπόροι , εξού και σήμερα ντουρντουβάκια λέμε τους αφελείς.

Πάντως και η Ρεπούση και οι Βερέμης-Τατσόπουλος θεωρούν όλους εμάς …ντουρντουβάκια.