Ήταν από τους καλύτερους πολεμιστές της εποχής. Άριστα εξοπλισμένοι, φανατικοί και πειθαρχημένοι. Οι γενίτσαροι της οθωμανικής ακμής -προϊόν του αναγκαστικού εξισλαμισμού νέων χριστιανικής καταγωγής από τα Βαλκάνια- αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της οθωμανικής δύναμης, χαρίζοντας στην αυτοκρατορία ένδοξες νίκες και μεγάλες κατακτήσεις. Εκείνοι άλλωστε ήταν που κατάφεραν να εκπορθήσουν τα τείχη της Βασιλεύουσας, στις 29 Μαΐου του 1453. Εκείνοι ήταν που έσωσαν από βέβαιο θάνατο τον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή, τη νύχτα της 17ης Ιουνίου 1462, όταν ο διαβόητος Βλάχος ηγεμόνας Βλαντ Γ’ Τσέπες (πιο γνωστός ως… «κόμης Δράκουλας») επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στο οθωμανικό στρατόπεδο. Ήταν επίσης αυτοί που έφθασαν μέχρι τα τείχη της Βιέννης το 1529 προκαλώντας τον φόβο και τον τρόμο στη δυτική Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, όμως, έλαμψαν διά της απουσίας τους. Γιατί άραγε; Την απάντηση μας τη δίνει ο μελετητής της στρατιωτικής ιστορίας και καθηγητής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, Νίκος Γιαννόπουλος, μέσα από το νέο του βιβλίο «21 Ιστορίες για το 1821 […]
* This article was originally published here